Noord-Hollandpad: Gras en schapenstront

Het was eigenlijk niet de bedoeling om op dit moment met het Noord-Hollandpad te beginnen. Ik was eigenlijk - na het afleggen van het Pieterpad en haar superproloog en epiloog - nog maar twee etappes en route op het Grenslandpad. Die wandelroute gaat echter vanaf Terneuzen door de Westerscheldetunnel (per bus, ja; klopt, ja) naar Zuid-Beveland en loopt daar een heel stuk relatief ver ten noorden van de grens. Althans, voor een Grenslandpad. Ik heb een eigen alternatief op het oog dat de route vanaf Terneuzen verlengt door Zeeuws-Vlaanderen en tevens het Vlaamse spookdorp Doel aandoet. Dit vergt alleen wat meer planning en, gezien de ruim 5 uur reistijd, minstens drie of vier vrije dagen. Alles heeft z'n moment.

Enfin, het 284 kilometer lange Noord-Hollandpad, dus. Ik had er nooit van gehoord, maar het loopt op nog geen honderd meter van mijn cottage in Den Helder. Zodoende sprongen de markeringen me steeds in het oog.

Toen ik me erin wilde verdiepen, bleek daar weinig moeite voor nodig. Noordhollandpad.nl is één van de beste en meest volledige wandelpadwebsites. Alles is duidelijk en overzichtelijk. Bovendien is men heel actief met verhalen en foto's van wandelaars. Vergeleken met het onverzorgde wandelnet.nl, de website waar alle LAW's op te vinden zijn mits je veel geduld en voorkennis hebt, is deze site een verademing.

Beginpunt Noord-Hollandpad

Het Noord-Hollandpad kampt eigenlijk met één gigantisch mankement: de onlogische en uiterst onbevredigende route. En wellicht - laat ik dit voorop stellen - ligt dit helemaal aan mij. Ik kan bijzonder geïrriteerd raken van een gebrek aan informatie of logica. 

De frustratie begint al bij het startpunt: uiterst willekeurig bovenop een grasdijk vol schapenstront terwijl nog geen kilometer noordwaarts de vuurtoren van Texel staat. Dit noordelijkste gebouw van Noord-Holland (nou ja, zo goed als, afgezien van een strandtent) zou een perfect beginpunt zijn voor de wandelroute. De gids opent deze eerste etappe zelfs met de zin: "Het Noord-Hollandpad is incompleet als je niet op de Texelse vuurtoren begint [...]. 't Is wel een stukje extra maar je hebt nog 284 kilometer voor de boeg en daar kunnen er best een paar bij." Zet dat beginbord dáár dan neer, denk je als wandelaar. 

Vanaf de vuurtoren heb je trouwens een prachtig uitzicht over de noordelijkste punt van Noord-Holland.

Kijk even met me mee.

Op de foto hieronder is goed te zien hoe een klinkerweggetje zich afsplitst van de geasfalteerde weg. Het klinkerweggetje heet Vuurtorenweg en passeert een grand café en een camping. Daarna volgt er een bocht naar links. Op de bovenste helft van de foto loopt een asfaltweg schuin naar links. Deze weg begint onderaan de dijk die dwars over de foto loopt. Volg deze dijk vanaf de weg een stukje naar links en je ziet twee witte stipjes. Dat is het begin van het Noord-Hollandpad.

Rechts op de foto begint het Texelse duingebied dat zich uitstrekt tot het Marsdiep. Het Noord-Hollandpad ontwijkt echter alle provinciale duinen. Aan het begin van de route word je een schapenstrontdijk opgestuurd en voor een groot gedeelte blijft dat zo tot de veerpont naar Den Helder. Het zou logischer - want landschappelijk vollediger - zijn om de route niet alleen onderaan de vuurtoren te laten beginnen, maar ook meteen richting Nationaal Park Texelse Duinen te dirigeren. Je komt dan automatisch langs de Slufter, een uniek getijdenlandschap waar de zee het duingebied penetreert. 

Dit soort ideeën voor alternatieven had ik tijdens de eerste 4 etappes vaak. Vanaf het Noord-Hollandpad kijk je steeds verlangend naar de plekken waar je eigenlijk liever zou wandelen.

Behalve duinlandschappen zijn ook dorpen uit den boze: de route schampt pesterig de buitenwijken van Den Burg en de kern van Oudeschild. Dat laatste plaatsje speelt in de provinciale geschiedenis een belangrijke rol als de Rede van Texel, maar de nietsvermoedende wandelaar krijgt het niet mee. 

Ook op het vasteland voert het Noord-Hollandpad veel te vaak over eentonige schapenstrontdijkjes: steeds weer verstoor je de dieren, steeds weer sta je in hun stront - en het is ronduit saai. Dit speelt zelfs bij het alternatieve beginpunt in Den Oever, dat notabene wordt ingeleid door deze veelbelovende zin: "Het zou zonde zijn om het voormalige eiland Wieringen met zijn houtwallen, slingerende wierdijken en knusse dorpen niet als alternatief startpunt op te nemen in het Noord-Hollandpad." 

De route loopt echter niet over het voormalige eiland, maar over de schapenstrontdijkjes aan de rand ervan. Dit, terwijl het zo eenvoudig is om een route uit te zetten die dorpjes als Oosterland, Stroe en Westerland met elkaar verbindt en waaruit de essentie van het eilandverhaal naar voren komt. Er wordt niets mee gedaan.

Meer dan de helft van de route gaat over zulke dijkjes en ontwijkt allerlei zaken - prachtige duingebieden, VOC-steden, twee hoofdsteden, oude vissersdorpjes, de zeesluizen van IJmuiden en enkele fraaie kastelen - die Noord-Holland tot Noord-Holland maken. Het is een keuze, maar ik snap 'm niet.

Nee, ik ga lekker terug naar het Grenslandpad.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Marjan Gielen
een maand geleden

Dank voor het delen van jouw ervaringen op het Noord-Hollandpad, daar zijn we blij mee.
We geven graag wat meer achtergrond over het wandelpad waarvan jij een aantal etappes van de 16 hebt gewandeld.
Het Noord-Hollandpad is 15 jaar geleden ontwikkeld door routemaker Vladimir Mars in opdracht van de provincie Noord-Holland (gedeputeerde Hans Schipper, was de initiator) met als opdracht om een wandelroute door het binnenland van Noord-Holland te realiseren met een maximale inzet van boerenlandpaden en grasdijken om zo min mogelijk verkeer en asfalt tegen te komen. De route is heel gevarieerd afhankelijk van de etappe, in het noorden meer grasdijken en weidse uitzichten, vanaf Kolhorn meer boerenlandpaden en dorpjes. Uiteindelijk kom je uit op de hei en eindig je in Huizen.
Bij de ontwikkeling is ook gekeken naar al bestaande routes zoals het Kustpad en de Zuiderzee route die beide door Noord-Holland gaan. De routemaker heeft er bewust voor gekozen om een alternatief te bieden door de binnenlanden.
Via het Wandelnetwerk NH zijn er inmiddels via de knooppunten diverse opties om een extra lus te maken en zo de route aan te passen naar wens.
Jouw ervaring over de grasdijken, schapen en schapenstront zijn herkenbaar. De ene wandelaar vind het heerlijk om de grasdijken te bewandelen en te genieten van de weidse uitzichten, de ander houdt meer van variatie. Etappe 10 bijvoorbeeld is heel afwisselend waarbij je vanaf Schermerhorn via Grootschermer en Driehuizen naar Akersloot wandelt in 15 kilometer. Persoonlijk mijn favoriet.
Verder is het seizoen en het weer ook van belang; etappe 3 en 4 zijn vooral interessant in het voorjaar als de bollen in bloei staan. In augustus is etappe 16 extra mooi vanwege de bloeiende hei. In de herfst en winter zijn etappe 6 en 7 minder aantrekkelijk omdat je weinig beschutting en horeca hebt op een natte, winderige en koude dag. Maar dat geldt ook voor bijvoorbeeld het eerste deel van het Pieterpad, wat ook kaal en eenzaam kan zijn.
Dat jouw ervaring niet positief is, is jammer maar inderdaad ook persoonlijk zoals je zelf aangeeft.
Graag nodigen we je uit om toch ook eens andere etappes te proberen en te ervaren dat het Noord-Hollandpad ook andere gezichten en ervaringen biedt.
Jouw suggestie voor het startpunt bij de vuurtoren van Texel nemen we graag mee; dat is een goed idee. We gaan bekijken of dit gerealiseerd kan worden in de toekomst. Binnenkort wordt ook het trekpontje vervangen op etappe 1, een investering die we moeten plannen.
Nogmaals dank Jeroen voor het delen van jouw ervaring en we hopen dat je nog veel mooie wandelingen gaat maken, op het Noord-Hollandpad of elders in het land. En dan vernemen we graag ook jouw verhalen.